Widgets Magazine

Σήμερα (2/4/2018) και ώρα 17:44΄15΄΄ συναντώνται ο Άρης και ο Κρόνος στις 8ο57΄Αιγόκερω. Από τους αρχαίους ακόμη χρόνους, το εν λόγω ζεύγος συμβόλιζε όλα τα δεινά της ζωής. Εξετάζοντας τις φύσεις των δύο αυτών πλανητών, βλέπουμε πως από την αριστοτελική οπτική γωνία, κινούνται στα θερμοκρασιακά άκρα: ο Κρόνος κινείται από το σημείο της πήξης του νερού και κάτω (<0οC), ενώ ο Άρης από το σημείο του καύσωνα και πάνω (>37οC). Εκ φύσεως λοιπόν, οι δύο αυτοί πλανήτες εκφράζουν ακρότητες και κάθε ακρότητα συνοδεύεται από δυσαρέσκεια και οδύνη. Αυτό σημαίνει πως από μια καθαρά υποκειμενική οπτική γωνία, αμφότεροι πλανήτες συνδέονται με τα δύο κύρια δυσάρεστα συναισθήματα: τον φόβο (Κρόνος) και την οργή (Άρης) και όλοι μας συμφωνούμε πως λίγα πράγματα στη ζωή είναι πιο δυσάρεστα από τον θάνατο, το μακάβριο και το σκοτάδι (Κρόνος) ή από την βία, την έκρηξη και την εισβολή (Άρης).
Αυτή είναι η φύση των ‘κακοποιών’: ο Κρόνος είναι σκοτεινός και αργός και έρχεται πάντα, όπως ο θάνατος. Είναι σύμβολο ψύξης, νέκρωσης, φόβου, καταθλιψης, σήψης, αμφιβολίας, αποκλεισμού, εγκλεισμού, ακαμψίας, φτώχειας, χλωμότητας, ενώ ο Άρης έρχεται απρόβλεπτα, αλλοπρόσαλλα και με αγριότητα. Είναι σύμβολο βίας, εγκαύματος, διάτρησης, θυμού, οργής, επίθεσης, ρήξης και αχαλίνωτης ενέργειας. Παρατηρείστε, πως όσο λείπει η ενέργεια του νεκρικού Κρόνου, τόσο πλεονάζει στον ασυγκράτητο Άρη. Τόσο ο παγετός του Κρόνου, όσο και ο καύσωνας του Άρη ταπεινώνουν την υγρασία, που σημαίνει ότι αμφότεροι είναι ξηρότατοι πλανήτες (η ξηρότητα θρυμματίζει/διαχωρίζει), άρα απωθητικοί.
Η άποψη ότι η ελληνιστική αστρολογία έβλεπε και συνεπώς ερμήνευε τη ζωή μέσα από το άκαμπτο πρίσμα λευκού/μαύρου ή θετικού/αρνητικού είναι εντελώς αβάσιμη. Απόδειξη αυτού αποτελεί το γεγονός ότι υπό προϋποθέσεις, οι δύο ‘κακοποιοί’ μπορούν να εκφραστούν εποικοδομητικότατα. Αυτό σημαίνει πως αυτό το πλανητικό ζεύγος εκφράζει μια αναγκαιότητα στον κόσμο των πολικοτήτων που ζούμε. Συνεπώς δεν είναι αμιγώς κακοποιοί, οι συνθήκες είναι αυτές που τους ωθούν στην εκδήλωση των πιο δυσμενών πτυχών των φύσεών τους.
Η θεωρία της Αιρέσεως επιχειρούσε τον κατευνασμό των εγγενών ακροτήτων τους, υπό την έννοια ότι ο παθολογικά θηλυκός Κρόνος (παγερός, εσωστρεφής) και ο παθολογικά αρσενικός Άρης (καυτός, εξωστρεφής) περνούσαν στο αντίθετο στρατόπεδο προκειμένου να εξευμενιστούν: ο Κρόνος συντασσόταν στο ηλιακό στρατόπεδο (μετριάζοντας την ψύξη του, άρα την ακρότητά του) και ο Άρης στο σεληνιακό στρατόπεδο (μετριάζοντας την κάψα του, άρα την ακρότητά του).
Στην ελληνιστική αστρολογία επικρατούσαν διάφορες απόψεις και θέσεις περί του ποιές συνθήκες οδηγούσαν έναν πλανήτη να εκφραστεί περισσότερο θετικά ή αρνητικά, αλλά λίγο πολύ όλοι ήταν της άποψης πως η Αίρεση, ο Τόπος (Οίκος) και οι επιμαρτυρίες (όψεις) ήταν τα κύρια κριτήρια αξιολόγησης της ποιοτικής τους έκφρασης. Στους μεταγενέστερους χρόνους παρατηρούμε μια σταδιακή μετατόπιση των κριτηρίων, θα’λεγα ότι όσο περνούσε ο χρόνος τα κριτήρια αυτά άρχιζαν σιγά-σιγά να περιορίζονται στα ζώδια (κατοικία, έξαρση, αδυναμία, πτώση, η λεγόμενη θεωρία των ‘θεμελιωδών δυνάμεων’ των πλανητών), έννοιες δηλαδή που δεν λαμβάνονταν σοβαρά υπόψη στην ελληνιστική της εκδοχή.
Οι παράγοντες λοιπόν που τροποποιούν την ευμενή ή δυσμενή έκφραση ενός πλανήτη καλούνται ποιοτικοί, εν αντιθέσει με τους παράγοντες που τον καθιστούν δυνατό, υπό την έννοια ότι έχει τη δυνατότητα να γίνεται αισθητός σε πολλούς τομείς της ζωής, όπου καλούνται ποσοτικοί. Τέλος, ένας πλανήτης τροποποιείται από τον βαθμό αυθεντικότητάς του (δηλαδή το κατά πόσο έχει τη δυνατότητα να εκφράσει τον αυθεντικό/ατόφιο εαυτό του), όπου καλούνται παράγοντες σταθερότητας. Όπως βλέπουμε λοιπόν, κάθε πλανήτης αξιολογείται 1) από την ποιότητα (ευμενή/δυσμενή) 2) την ποσότητα (ισχυρή/ανίσχυρη) και 3) την αυθεντικότητα του (ελεύθερη/ελεγχόμενη).
Άρα, κανείς πλανήτης δεν μπορεί να είναι ολότελα ευμενής ή ολότελα δυσμενής, διότι όπως βλέπουμε παρεμβαίνουν πολλοί τροποποιητικοί παράγοντες στην όλη διαδικασία αξιολόγησής του. Συνεπώς και οι δύο κακοποιοί μπορούν κάλλιστα να εκφραστούν θετικά: ο Κρόνος με τον έλεγχο, την πειθαρχία, την οργανωτικότητά του και ο Άρης με την μαχητικότητα, τον δυναμισμό, ηρωισμό και τον ανταγωνισμό του. Ο Κρόνος αποφεύγει κακοτοπιές μέσω ισχυρών αμυνών, ενώ ο Άρης εξουδετερώνει και τις πλέον ανυπέρβλητες δυσκολίες.

Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΩΝ ΚΑΚΟΠΟΙΩΝ
Ιστορικά, οι κακοποιοί πλανήτες επιχειρήθηκαν να εκβληθούν από την ανθρώπινη ζωή, κυρίως από φιλοσοφικές, θρησκευτικές και λοιπές ιδεολογικές προσεγγίσεις. Όμως η πραγματικότητα της ζωής είναι αμείλικτη: βία, τρόμος, θάνατος, ασθένεα, καταπίεση, φτώχεια, απάτη, λεηλασία, καταστροφή είναι έννοιες που συνυπάρχουν στην ανθρώπινη εμπειρία, αποτελόυν αναπόσταστο τμήμα της πραγματικότητας τούτου του κόσμου και δεν μπορούμε συνεπώς να τις αγνοούμε ή να τις παρακάμπτουμε. Πολλοί επιχείρησαν να εξηγήσουν αυτήν την ανισότητα και αδικία στον κόσμο αναπτύσσοντας διάφορες θεωρίες όπως το ‘προπατορικό αμάρτημα’, ‘υπαρξιακό σφάλμα’, ‘ανυπαρξία θεού’, ‘ατελής ανθρώπινη φύση’ κ.ο.κ. Όπως και να’χει, στην ανθρώπινη συνείδηση είναι διάχυτη η εικόνα του ‘Κακού’.

ΚΡΟΝΟΣ Ο ΒΡΥΚΟΛΑΚΑΣ
Η παγερή, σκοτεινή και νεκρική όψη του Κρόνου φέρνει κατευθείαν στο νου μας το σύμβολο του βρυκόλακα. Όπου σκοτάδι, όπου μακάβριο, όπου φόβος και Κρόνος/βρυκόλακας. Η ανάγκη του για έλεγχο πηγάζει από τον φόβο του αγνώστου. Η νεκρική και αναιμική του φύση τον ωθεί να ρουφήξει ενέργεια (αίμα: ο αντίποδάς του, ο Άρης). Σύμφωνα με τη θεωρία, ο Κρόνος είναι μέλος της ημερινής Αιρέσεως και συντονίζεται καλύτερα μες την Περιοριστία της ημέρας (κερδίζει σε σεβασμό, ασπαζόμενος τις αρχές της Τάξεως που ορίζει το Φως της Ημέρας, ο Ήλιος). Είναι ένας Κρόνος πιο ‘εξημερωμένος’ και συνεπώς πιο ευμενής. Όμως, στην Απεριοριστία της νύκτας, ο Κρόνος γίνεται πιο επικίνδυνος, όπως και ο βρυκόλακας ‘ζωντανεύει’ τη νύκτα. Σ΄αυτήν την περίπτωση συντονίζεται καλύτερα με το παρελθόν, με την ιστορία, τους προγόνους, την παράδοση, το χώμα, τη γη, με ο,τιδήμποτε είναι λιγότερο ζωντανό, αλλά παράλληλα πιο σίγουρο και απτό. Το χιούμπορ είναι μαύρο, αυξάνει τον κυνισμό και υπάρχει η βαθιά βεβαιότητα πως τελικά ‘δεν υπάρχει τίποτε καινούριο κάτω από τον ήλιο’ και ότι κάποια στιγμή όλα πεθαίνουν και χάνονται.

ΑΡΗΣ Ο ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΟΣ
Ο λυκάνθρωπος, όπως ο Άρης, είναι τραχύς, αφελής, ενστικτώδης, επιθετικός, ανάρμοστος, δηλαδή το ακριβώς αντίθετο από τον εξαιρετικά ραφιναρισμένο αλλά αναίσθητο, ώριμο, νεκρικό και βαθύτατα αυτοελεγχόμενο βρυκόλακα Κρόνο. Ο χολερικός Άρης αντιπαραβάλλεται με τον μελαγχολικό Κρόνο. Ως μέλος της νυκτερινής Αιρέσεως (της Σελήνης), ο Άρης είναι πιο ζωώδης, είναι κυνηγός/θηρευτής. Είναι ο τύπος του macho, αρέσκεται στα αιχμηρά και διεισδυτικά εργαλεία, αρέσκεται στον κίνδυνο, στην πλημμύρα της αδρεναλίνης, αρέσκεται στα σμιλεμένα και βρώμικα χέρια του, όπως επίσης στα τατουάζ του και το φουσκωμένο ‘πακέτο’ ανάμεσα στα πόδια του. Είναι το πρωτόγονο και ασυγκράτητο αρσενικό, όπου ο φαλλός σε πλήρη στύση είναι το σύμβολο της δύναμής του. Είναι βαθιά ενστικτώδης με εκπληκτικά ανακλαστικά και βρίσκεται σε διαρκή συναγερμό, έτοιμος να πάρει κεφάλια.

Η ΕΠΙΡΡΟΗ ΤΟΥΣ
Αυτοί οι δύο πλανήτες που βρίσκονται στις άκρες του θερμοκρασιακού φάσματος βρίσκονται σήμερα σε σύνοδο στις 8ο57΄Αιγόκερω, στη νυκτερινή κατοικία του Κρόνου, στην έξαρσή του και στα όρια του Δία. Πρόκειται για μια σύνοδο που όσο τονίζει τον αυτοέλεγχο, άλλο τόσο τονίζει την ετοιμότητα για επίθεση. Είναι ενέργεια μεγατόνων και ο τρόπος με τον οποίο θα ανταποκριθεί εξαρτάται εν πολλοίς από τη δομή του γενέθλιου ωροσκοπίου. Είναι αισθητή σε όλους όσους έχουν κύρια ωροσκοπικά σημεία (ωροσκόπο, μεσουράνημα, Σελήνη, Ήλιο ή προσωπικό πλανήτη όπως Ερμή, Αφροδίτη ή Άρη και ακολούθως στους υπόλοιπους πλανήτες) στη ζώνη μεταξύ 6ο και 10ο των Τροπικών ζωδίων (Κριός, Καρκίνος, Ζυγός, Αιγόκερως). Είναι όψη έντασης και υπερκόπωσης, με ροπή προς την πιο ακραία συμπεριφορά, τις έντονες εξωγενείς (ή και εσωγενείς) πιέσεις. Ο γοργοκίνητος Άρης θα εγκαταλείψει τον Κρόνο σύντομα, οπότε το χρονικό hot spot της ενέργειάς τους είναι οξύς και συνεπώς βραχύβιος και αφορά κυρίως το διάστημα μεταξύ 29 Μαρτίου και 5 Απριλίου.Στην περίπτωση όμως που τα γενέθλια ενός ατόμου συμπέσουν χρονικά με την παρούσα σύνοδο (με απόκλιση 6 ημέρες μπρος/πίσω, ήτοι γενέθλια μεταξύ 27 Μαρτίου – 8 Απριλίου) η επιρροή της καθίσταται σημαντική, διότι ‘δεσμεύεται’ η ενέργεια της για το επόμενο 12μηνο.

Widgets Magazine
Προηγούμενο άρθροEditorial Απριλίου – Χρόνος και Κρόνος
Επόμενο άρθροΟι εβδομαδιαίες αστρολογικές προβλέψεις από 8 έως και 14/4/2018 για όλα τα ζώδια
Γιάννης Γιαλαμάς
Γεννήθηκα το 1964 στο Βέλγιο και εγκαταστάθηκα στην Ελλάδα το 1978. Αποφοίτησα από το Λύκειο το 1982 και επέστρεψα στο Βέλγιο για τριετείς σπουδές στην Ακαδημία Ψυχολογίας της Αντβέρπης (Akademie voor Psychologie, Antwerpen), όπου και παράλληλα ήλθα σε επαφή με την σύγχρονη ψυχολογική Αστρολογία. Την ίδια περίοδο ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στην Ολλανδική, Γερμανική και Αγγλική γλώσσα, τις οποίες και διδάσκω. Συστηματικά σχολούμαι με την συμβουλευτική αστρολογία από το 1985 και από το 1994 ξεκίνησα να αρθρογραφώ σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες (περιοδικό Madame Figaro, εφημερίδα Δείκτης και από το 2003 έως το 2008 συνεργάστηκα αρχικά με το περιοδικό Astromania και έπειτα με το περιοδικό ‘Ωροσκόπιο’). To 2002 εκδίδω το πρώτο αστρολογικό ημερολόγιο ‘Λεωφόροι των Πλανητών, Οδηγοί της Ζωής’ και το 2004 το βιβλίο με τίτλο ‘Πρόσκληση σε Αστρολογικό ...Συμπόσιο’, ενώ το 2005 σε συνεργασία με τις εκδόσεις Αρχέτυπο εκδίδω το βιβλίο με τίτλο: ‘Η Ιερή Τέχνη της Αστρολογίας και οι Αρχαίοι Έλληνες Θεοί’. Από το 2011 διδάσκω αστρολογία και από το 2013 ήλθα σε επαφή με την Ελληνιστική Αστρολογία, την οποία πλέον εφαρμόζω πρακτικά στις αναλύσεις μου. Μέσα στο 2017 ξεκίνησα τη σύγγραφή του καινούριου έργου μου πάνω στην Ελληνιστική Αστρολογία, ορμώμενος από το πλουσιότατο και ανεξάντλητο υλικό της πλέον λαμπρής περιόδου της ιστορίας της Αστρολογίας, η οποία συνδυάζει την κλασική ελληνική φιλοσοφία με τον μυστικισμό της Ανατολής. Αποτελεί μια προσωπική προσπάθεια και συνάμα φιλοδοξία να αναδείξω την αξία ενός ξεχασμένου, αλλά παράλληλα σημαντικότατου τμήματος της αστρολογίας της περιόδου μεταξύ του 3ου π.Χ και 7ου μ.Χ. αιώνα, η οποία είναι άλλωστε και η μητέρα της σύγχρονης μορφής της. Η αναβίωση της Ελληνιστικής Αστρολογίας σε διεθνές επίπεδο είναι γεγονός και θεωρώ πως το ελληνικό κοινό έχει κάθε λόγο και δικαίωμα να έλθει σε επαφή με την πολιτιστική του παράδοση και να γνωρίσει τη δύναμη και αξία της.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here