Widgets Magazine

Πολύς λόγος γίνεται τους τελευταίους μήνες για την είσοδο του Ουρανού στον Ταύρο. Κάθε μελετητής της αστρολογίας προσπαθεί να “αποκωδικοποίησει” την μετάβαση του Ουρανού από τον Κριό στον Ταύρο, συδέοντας την εκρηκτική, ανατρεπτική, ριζοσπαστική και αναρχική φύση του πλανήτη Ουρανού με την σταθερή, πραγματιστική, κτητική και στατική φύση του Ταύρου. Αυτή είναι η σύγχρονη αντίληψη: θα την βρούμε σε όλα τα αστρολογικά fora: ριζικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις, αποσταθεροποίηση του παγκόσμιου οικονομικού μοντέλου, (πιθανά) χρηματιστηριακά κρακ κ.ο.κ. Η λογική απλή: Ουρανός = ανατροπή & Ταύρος = χρήμα. Ορμώμενη από το γεγονός ότι το ηλιακό μου ζώδιο είναι Ταύρος, μού είχε πει κάποτε γνωστή συνάδελφος στο χώρο πως ο Ταύρος είναι “το βόδι που σέρνει την άμαξα του καπιταλισμού”. Έκτοτε έχει καθίσει για τα καλά μέσα μου αυτή της η φράση, ίσως επειδή μού ακούστηκε πολύ grotesque!
Μερικές προσωπικές μου σκέψεις σχετικά με τα παραπάνω:
Οικονομικές ανατροπές πάντα συνέβαιναν και η μαρξιστική θεωρία πως “η ανθρώπινη ιστορία δεν είναι στην πραγματικότητα τίποτε άλλο από οικονομική ιστορία”. Συνεπώς, οικονομικές ανατροπές δεν γίνονται μόνο στα 7 χρόνια της παραμονής του στο “ζώδιο του χρήματος” Ταύρο, από τα 84 χρόνια της περιοδικότητας αυτού του “εκκεντρικού” πλανήτη. Είναι εντελώς παρανοϊκό να σκεφτεί κανείς πως αν αφαιρέσουμε την 7ετία του Ταύρου, πως τα υπόλοιπα 68 χρόνια η ανθρωπότητα απολαμβάνει οικονομική σταθερότητα. Χωρίς να ανατρέξουμε πολύ στο ιστορικό παρελθόν, θα σταθούμε στο πιο πρόσφατο πέρασμα του Ουρανού από τον Ταύρο, την 7ετία 1934/5 – 1942, μια από τις πιο καθοριστικές χρονικές περιόδους του προηγούμενου αιώνα: της ανάδυσης του Φασισμού στην Ευρώπη, εν πολλοίς ως απόρροια της προηγηθείσας χρηματιστηριακής κατάρρευσης των ΗΠΑ. Πολλοί κάνουν το λάθος να συνδέουν την κατάρρευση αυτή με τον Ουρανό στον Ταύρο, μια (αυτοματοποιημένη) προσπάθεια να συμπεριλάβουν μες το επίμαχο εκείνο διάστημα τους συμβολισμούς του Ουρανού και του Ταύρου. Η οικονομική κατάρρευση, ο απόηχος της οποίας ‘γονάτισε’ την Ευρώπη δεν ήταν υπόθεση Ταύρου, αλλά Κριού (1928 – 1934/5). Ο Κριός όμως δεν συνδέεται με το χρήμα/οικονομία. Μήπως δεν ήταν ούτε υπόθεση Κριού ή κάποιου άλλου ζωδίου; Μήπως και κανενός ζωδίου; Το χρηματιστηριακό κράχ της Νέας Υόρκης (Οκτώβριος 1929) και η ανάδυση του Φασισμού στην Ευρώπη (1932) λαμβάνουν χώρα με τον Ουρανό στον Κριό, ενώ όταν ο Ουρανός ανακάτευε την τράπουλα, ο Ταύρος=Χρήμα, βρισκόταν ακόμη “εν υπνώσει”. Συνεπώς, οι συνταρακτικές εξελίξεις που συνέβησαν εκείνη την περίοδο δεν ήταν υπόθεση του Ουρανού στον Κριό ή του Πλούτωνα στον Καρκίνο ή του Ποσειδώνα στην Παρθένο. Γι΄αυτό και τονίζω πως τελικά δεν έχει να κάνει με το ένα ή άλλο ζώδιο.

ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ ΛΟΙΠΟΝ;
Αν δεν είναι υπόθεση ζωδίων, τότε σε ποιές αστρολογικές συγκυρίες πρέπει να αποδοθεί ο οικονομικοπολιτικός σεισμός της δεκαετίας του 1930; Η προσπάθεια να αποδοθεί στις “τεταμένες” όψεις μεταξύ Ουρανού – Πλούτωνα και η συμμετοχή του Κρόνου (το 1931) σε σχηματισμό Τ-τετραγώνου μαζί τους είναι σαφώς πιο πειστική, επειδή: Κρόνος = Καθεστηκυία Τάξη, Ουρανός = Ριζοσπαστισμός και Πλούτωνας = Μετάλλαξη. Αλλά και πάλι, η οικονομική κατάρρευση και η ανάδυση του Φασισμού δεν αρκούν, αφού αντίστοιχες τεταμένες σχέσεις με το ίδιο παραπάνω “περιβόητο” τρίο είχαμε και στα μέσα της δεκαετίας του 1960 με την σύνοδο Ουρανού – Πλούτωνα, τούς οποίους ο Κρόνος “κοντράριζε” μέσω αντιθέσεως. Αντίλογος σ΄αυτό δεν μπορεί να υπάρξει, διότι πολύ απλά, η σύγχρονη αστρολογία μάς διδάσκει πως όλες οι οικογένειες όψεων της 1ης (σύνοδος), 2ης (αντίθεση) και 4ης (τετράγωνο) αρμονικής εμπίπτουν στην ομάδα των “τεταμένων” όψεων. Το 1960 όμως δεν είχαμε παρόμοια οικονομική κατάρρευση, πολλώ δε μάλλον Φασισμό. Όπως βλέπουμε, και πάλι κάτι μάς λείπει για να “δέσει το γλυκό”.

ΟΙ ΑΝΟΔΙΚΕΣ & ΚΑΘΟΔΙΚΕΣ ΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΥΚΛΩΝ ΤΩΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΠΛΑΝΗΤΩΝ
Το “μυστικό” πίσω από τα συνταρακτικά γεγονότα, που καθορίζουν το ρου της παγκόσμιας ιστορίας δεν είναι ούτε τα ζώδια, ούτε οι μεμονωμένες όψεις των εξωτερικών πλανητών, αλλά οι κύκλοι τους. Μια πλανητική όψη δεν είναι παρά ένα στιγμιότυπο (=φωτογραφία). Δεν έχουμε λοιπόν πλήρη εικόνα, αφού μάς λείπει η κίνηση (=ροή) των γεγονότων. Μια μεμονωμένη λοιπόν φωτογραφία μπορεί να δείξει κάτι, μπορεί όμως παράλληλα να είναι άκρως παραπλανητική. Άλλωστε, την ίδια φωτογραφία μπορεί να την ερμηνεύει κανείς με διαφορετικό τρόπο, π.χ. εμένα μπορεί να μού αρέσει, εσένα μπορεί να μη σου αρέσει, ενώ στον παραδιπλανό μπορεί να μην τού λέει τίποτε. Αν ξεπαγώσω όμως τη φωτογραφία (=στιγμιότυπο) και την δω εν κινήσει, θα έχω άμεσα μια πολύ πιο ολοκληρωμένη εικόνα, αφού έχω τη δυνατότητα να δω από που ήλθε και προς τα που πηγαίνει.
Η φάση μεταξύ δύο πλανητών που σχηματίζουν αναμεταξύ τους σύνοδο (θάνατος/γέννηση), έως ότου έλθουν σε αντίθεση (ωρίμανση, ολοκλήρωση) καλείται ανοδική (ακμαία) ή αλλιώς “αύξουσα”, ενώ η φάση από την αντίθεσή τους έως την επόμενη σύνοδο (θάνατος/γέννηση) καλείται καθοδική (παρακμιακή) ή αλλιώς “φθίνουσα”.

Για να δούμε τις αύξουσες/φθίνουσες φάσεις την 1/1 από το 1928 έως το 1940:
1928: ανοδικές: 4, καθοδικές: 6
1929: ανοδικές: 5, καθοδικές: 5
1930: ανοδικές: 5, καθοδικές: 5
1931: ανοδικές: 4, καθοδικές: 6
1932: ανοδικές: 4, καθοδικές: 6
1933: ανοδικές: 5, καθοδικές: 5
1934: ανοδικές: 5, καθοδικές: 5
1935: ανοδικές: 4, καθοδικές: 6
1936: ανοδικές: 4, καθοδικές: 6
1937: ανοδικές: 4, καθοδικές: 6
1938: ανοδικές: 2, καθοδικές: 8
1939: ανοδικές: 2, καθοδικές: 8
1940: ανοδικές: 1, καθοδικές: 9
1941: ανοδικές: 1, καθοδικές: 9
1942: ανοδικές: 3, καθοδικές: 7
1943: ανοδικές: 3, καθοδικές: 7
1944: ανοδικές: 4, καθοδικές: 6
1945: ανοδικές: 4, καθοδικές: 6
1946: ανοδικές: 5, καθοδικές: 5
1947: ανοδικές: 5, καθοδικές: 5
1948: ανοδικές: 6, καθοδικές: 4

Τι μάς δείχνει λοιπόν η παραπάνω 20ετία; Πως την διετία 1940 – 1941 είχαμε 9 καθοδικές, έναντι μόλις 1 ανοδικές φάσεις, ήτοι με την έναρξη του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα σπάνιο φαινόμενο να έχουμε τέτοια δυσαναλογία ανοδικών/καθοδικών φάσεων. Οι παραπάνω φάσεις δεν απομονώνουν το (τοπικό) γεγονός του χρηματιστηριακού κραχ της Νέας Υόρκης (ως στιγμιότυπο), αλλά μάς “προϊδεάζουν” για τα μετέπειτα χρόνια που υφίστανται βύθιση 9 στους 10 κύκλους. Εάν θέλαμε να εστιάσουμε αποκλειστικά στην οικονομία, θα πρέπει να εξετάσουμε συγκεκριμένους πλανητικούς κύκλους που συνδέονται άμεσα με τα παγκόσμια οικονομικά δρώμενα, αφού κάθε κύκλος έχει το δικό του σετ εκδηλώσεων.

ΣΥΝΟΔΙΚΟΙ ΚΥΚΛΟΙ: ΤΟ “ΚΛΕΙΔΙ” ΤΗΣ ΚΟΣΜΙΚΗΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑΣ
Οι συνοδικοί κύκλοι των εξωτερικών πλανητών είναι το κύριο εργαλείο μελέτης της κοσμικής αστρολογίας. Χωρίς την διεξοδική μελέτη και τις ενδιάφεσες φάσεις (υποδιαιρέσεις) των κύκλων και των ανοδικών/καθοδικών τους φάσεων, δεν μπορεί να γίνει καμμία αξιόπιστη πρόγνωση των παγκοσμίων γεγονότων και ιστορικών καμπών. Πρόκειται για έναν ξεχωριστό, αλλά άκρως συναρπαστικό κλάδο της αστρολογίας, που βλέπει τις εξελίξεις, όχι ως σκόρπιες φωτογραφίες (σκόρπιες πλανητικές όψεις), αλλά ως μια ταινία, με αρχή, μέση και τέλος (συνοδικοί κύκλοι). Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι οι 10 κύκλοι των εξωτερικών πλανητών σκιαγραφούν όλες τις εκφάνσεις του ανθρωπίνου είδους: την οικονομία, τον πολιτισμό, την τεχνολογία, την πολιτική, την τέχνη κ.ο.κ. Στο χθεσινό μας σεμινάριο (6 Μαίου), εξετάσαμε τον συνοδικό κύκλο Δία – Ποσειδώνα σε σχέση με τη μουσική και πως συνέπεσε η ανοδική και καθοδική του φάση με την άνοδο και πτώση της Disco. Αυτό όμως δε σημαίνει πως ο κύκλος αυτός επηρεάζει μόνο τη μουσική. Είναι παράλληλα κύκλος (οικονομικού) πληθωρισμού, κερδοσκοπίας, κύκλος τιμών πετρελαίου, κύκλος ιδεολογικο-θρησκευτικός κ.ο.κ. Νεότερες έρευνες έχουν επίσης δείξει ότι οι κύκλοι αυτοί είναι πολλά υποσχόμενοι και στο χώρο των φυσικών επιστημών, όπως π.χ. στην κλιματολογία και την μετεωρολογία. Αρκεί να αναφερθούμε στον συνοδικό κύκλο Ουρανού – Ποσειδώνα, διαρκείας 176 ετών, όπου η τελευταία σύνοδός τους (1993) συνέπεσε με το διάστημα της μέγιστης ακμής του φαινομένου El Nino, το οποίο επηρεάζει σε καθοριστικό βαθμό την αναδιανομή των επιφανειακών θερμοκρασιών των ωκεανών του πλανήτη, οι οποίες με τη σειρά τους αναδιανέμουν τα θαλάσσια ρεύματα, τα οποία επίσης επηρεάζουν τη διανομή της παγκόσμιας θερμοκρασίας και υετού, τους ρυθμιστές δηλαδή του παγκοσμίου κλίματος. Είναι λοιπόν εσφαλμένη η αντίληψη να βλέπουμε το δένδρο και να χάνουμε το δάσος, δηλαδή να εστιάζουμε την προσοχή μας σε μια μεμονωμένη αστρολογική συγκυρία, είτε είναι αυτή μια συγκεκριμένη πλανητική όψη, μια συγκεκριμένη μοίρα του ζωδιακού ή ένα συγκεκριμένο ζώδιο. Η μεμονωμένη εξέταση δεν οδηγεί πουθενά, όσο κι αν προσπαθούμε να εντάξουμε, αν όχι στοιβάξουμε γεγονότα και φαινόμενα που καθημερινά συμβαίνουν στον κόσμο μας (τα οποία αναζητούμε απεγνωσμένα προκειμένου να επιβεβαιώσουμε τη θεωρία μας), μέσα σ΄ένα ασφυκτικό (και συνεπώς μυωπικό) αστρολογικό πλαίσιο. Συμβάλλει κάτι στην έρευνα μόνο όταν έχουμε πλήρη γνώση και εικόνα του αντικειμένου που εξετάζουμε, οπότε η στοίβαξη ετερόκλητων στοιχείων καθιστά την αγαπημένη μας έρευνα τουλάχιστον ασόβαρη.

Widgets Magazine

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here